ที่ปรึกษานะหรอก็ต้องเอาใกล้ตัวไว้ก่อน หลังจากที่พยายามคั้นสมองและปัญญาที่มีอยู่น้อยนิดของตัวเองและไม่ได้อะไรกลับมา เหมือนกับว่าจะได้ยินแต่เสียงตอบรับตอนโทรหาไม่ติด “ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก…” เจ้าเพื่อนตัวดี ที่ตอนนี้ตัวมันอยู่ห่างไปหน่อยถึงภูเก็ต แต่ว่าสำหรับเทคโนโลยีการสื่อสารของโลกก้าวหน้าถึงขนาดนี้แล้ว ไม่นานหลังจากที่เปิดโปรแกรมสื่อสารที่นายก้างมักจะออนไลน์อยู่เสมอ ก็ไม่ผิดหวัง

> * < โอยอิงเครียด : ไม่รู้จะให้อะไรวันเกิดภูดีอะ
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา : – -” ซื้อ eeepc เราให้เป็นของขวัญ ม่ะ ๕๕๕+
> * < โอยอิงเครียด : ตลกละ ตังไปเที่ยวยังจะไม่ค่อยมีเลยอ่ะ
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา : ฮ่า ฮ่า..
> * < โอยอิงเครียด : ทำอารายดีหว่า
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา : ขายถูกๆ เลยตอนนี้ร้อนเงิน ๕๕๕+
> * < โอยอิงเครียด : ไม่เอาอ่ะ เข้าเรื่องๆ
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา : แล้วตุ๊กตา ถักแกง่ะ
> * < โอยอิงเครียด : ให้เป็นของขวัญครบรอบไปแล้วไง

เริ่มต้นจะหาตัวช่วยก็เริ่มจะมืดมนเข้าซะแล้ว มันไม่ยอมช่วยคิดแล้วยังจะขายของอีก ตอนแรกว่าจะทำบลูเบอร์รี่ชีสเค้กไปให้ แต่ว่าวันเกิดเค้า เป็นวันที่กลับจากไปเที่ยวภูเก็ตอ่ะ แล้วจะเอาไปท่าไหนก็ไม่รู้ ตอนแรกคิดว่าจะแยกร่างแล้วส่งไปรษณีย์ไปให้นายก้างหาที่แช่ให้ก่อน แต่กลัวว่ามันจะเน่าซะก่อนอ่ะ ลองถามมันดูดีกว่าว่าที่นู่นมีให้ซื้อไหมอ่ะ

> * < โอยอิงเครียด: แกๆ ที่นู่นมีให้ซื้อเค้กไหมอ่ะ วันกลับวันเกิดภูอ่ะ ถ้าเราทำคงไม่ได้กิน
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา: 7-11 ไง… มีเค้กกก
> * < โอยอิงเครียด: เฮือก
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา: อยากกินเค้ก เดลี่ควีน อิอิ
> * < โอยอิงเครียด: มันมีไหมอ่ะ
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา: ไม่รู้ เซ็นทรัล มั้ง ๕๕๕+
> * < โอยอิงเครียด: กรรม

คำตอบที่ได้ทำให้หนทางที่พอจะมีมืดมนไปอีกทาง เพราะว่าที่พักห่างจากตัวเมืองเกือบชั่วโมงแหนะ แล้วจะแวบหายไปซื้อตอนไหนได้ก็ไม่รู้ หรือ ถ้าเค้ารู้ก็คงไม่เซอร์ไพรส์แน่ๆเลยอ่ะ = = แล้วไอเดียก็แวบขึ้นมา แบบว่าไม่มีอะไรที่โลกออนไลน์ไม่มีนี่นา ลองหาเว็บที่เค้ารับสั่งเค้กออนไลน์ดีกว่า

> * < โอยอิงเครียด: เราสั่งออนไลน์ดีกว่า
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา: – -”
> * < โอยอิงเครียด: http://www.cake2thailand.com/th/-c-41.html แพงจังอ่ะ
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา: มันมาส่งถึงภูเก็ตเหรอ – -”
> * < โอยอิงเครียด: เค้าบอกว่าส่งทั่วไทยนี่หว่า แกเอาที่อยู่แกมาดิ แต่แพงมากเลยอ่ะ
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา: เหอ ๆ ไม่รู้โว๊ย ที่อยู่ง่ะ – -”
> * < โอยอิงเครียด: ต่ำสุดก็ 1200 แล้วอะ
อยู่ภูเก็ตสบายอุรา: อย่าทำให้มัน ยุ่งยากเลย ก็แค่วันเกิด – -”
> * < โอยอิงเครียด: อ่าๆๆ

หลังจากจบประโยคของเจ้าเพื่อนตัวดี ก็รู้สึกหงอยๆ ยังไงก็ไม่รู้แบบว่า ก็เข้าใจอะนะว่ามันก็แค่วันเกิด แล้วก็ไม่ได้อยากทำอะไรให้มันยุ่งยาก แต่ว่าก็อยากจะทำอะไรให้นี่นา โอยเครียด นี่ก็จะตีสองแล้วยังไม่ได้นอนเลย พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปฝึกงานด้วยอ่ะ

มาถึงที่ฝึกงานแบบเบลอๆ เมื่อคืนนี้หลังจากที่พยายามคิดหัวแทบแตกทั้งคืนก็ยังไม่ได้ไอเดียอะไร แบบว่าของที่หาซื้อทั่วไปได้ตามห้างก็ไม่อยากซื้อ (มันธรรมดาเกินไป = = ยัยเรื่องมาก !!!) ของที่อยากจะทำให้ แบบว่าไอ้ที่พอมีความสามารถ อย่างตุ๊กตาก็เพิ่งถักไปให้ ส่วนเค้กที่น่าจะทำได้ก็หาทางเอาไปให้ไม่ได้ ว่าจะทำกรอบรูป นาฬิกา ที่รองข้อมือ ที่ใส่โทรศัพท์ เวลาก็ลดลงเหลือน้อยเหลือเกิน (เริ่มคิดมานานแล้วน้า แต่คิดอะไรไม่ออกอ่ะ ~~) แถมยังต้องเตรียมตัวเข้าทดสอบความสามารถของทางบริษัทอีก ที่ตอนนี้ก็ยังอ่านไปไม่ได้ถึงไหนเลย

> * < โอยอิงเครียด : พี่ต้าร์ๆ ออฟปรึกษาหน่อยสิคะ
ท่องไปให้ทั่วแดน: ว่าไงอ่ะ
> * < โอยอิงเครียด: วันเกิดผู้ชายเค้าอยากได้อะไรกันอ่ะ
ท่องไปให้ทั่วแดน: ไม่รู้ดิ แล้วแต่คนนะ
> * < โอยอิงเครียด: ใกล้จะถึงวันเกิดภูแล้วอ่ะ ออฟไม่รู้จะทำอะไรให้ดี
ท่องไปให้ทั่วแดน: ทำพวกนาฬิกาดิ แบบข้างหลังเป็นรูปกันและกันไง
> * < โอยอิงเครียด: เคยทำให้พี่สาวแล้วอ่ะ แบบนั้นอ่ะ
ท่องไปให้ทั่วแดน: แต่มันคงจะเขินๆ เนอะเวลาเห็นรูป อิอิ
> * < โอยอิงเครียด: อะนะ

แล้วก็เริ่มต้นเล่าความคิดแสนจะบรรเจิด แต่หนทางดำมืดให้พี่ฟัง จนกระทั่งพีปอม ที่เป็น Manager ผ่านมาก็เลยขอความช่วยเหลือซะเลย แบบว่าจริงๆ ก็อยากได้เป็นเค้กอะ วันเกิดก็ต้องมีเป่าเค้ก คู่กันนี่นาเนอะ แถมด้วยปัญหาที่ตอนนี้ยังแก้ไม่ได้ด้วยเลย

ช่วงนี้มีแต่เรื่องปวดหัว: พอจะมีความสามารถในการแต่งหน้าเค้กบ้างไหมอ่ะ
> * < โอยอิงเครียด: โอย ไม่มีอะค่ะ ไม่เคยทำ
ช่วงนี้มีแต่เรื่องปวดหัว: พี่คิดว่า เราอาจจะซื้อบัตเตอร์เค้กไป แล้วไปแต่งหน้าเองที่นู่นอ่ะ
> * < โอยอิงเครียด: อิงว่ามันจะดูเน่าๆอะคะ

ปัญหาก็ยังเป็นปัญหาต่อไป แล้วก็มีเพลงดังขึ้นในหู แบบว่าเป็นเพลงที่ไม่ได้ยินมานานมากแล้ว แถมเก่ามากๆแล้วด้วย แต่ก็รู้สึกว่าโดนใจเหมือนกัน ฟังแล้วทำให้ต้องมาถามตัวเอง ว่าปกติแล้วก็ไม่ได้จะเป็นคนซื้อของขวัญวันเกิดอะไรเท่าไหร่ แบบว่าจะรู้สึกว่าถ้าเจอของที่เหมาะกับใครหรือที่เค้าอยากได้แล้วเอาไปใช้จริงๆ ก็ค่อยซื้อให้ การที่ต้องมานั่งคิดของขวัญวันเกิดนี่เคยทำให้ต้องร้องไห้กลางห้างมาแล้ว เพราะว่าไม่รู้จะให้อะไรดี แต่ก็เพราะว่าเค้าเป็นคนพิเศษ ที่ไม่อยากให้วันพิเศษของเค้าเป็นเหมือนวันธรรมดาทั่วไป ที่ต้องมานั่งคิดมากแบบนี้ (และยังหาทางออกดีๆ ไม่ได้ด้วย) ก็ไม่ได้ลำบากอะไรนัก

มีหลายๆคน บอกว่าง่ายดาย อยากจะรักกับใครคนไหนไม่ยากเลย
คอยมีดอกไม้ เอาใจเข้าไว้ พูดให้ฟังดูดีกว่าเคย

พอได้พบเธอ เราได้ใกล้กัน จึงได้รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่เลย
มันเกินกว่านั้น มันดีกว่านั้น ฉันว่ามันคือความเข้าใจ

ไม่มีดอกไม้ ไม่มีนำมาให้เธอ เพราะไม่มีดอกใดที่สวยพอ
ไม่มีคำหวาน ที่มันมีความหมายพอ ฉันมีเพียงแต่คำที่จริงใจ

คำว่ารักเธอ คือที่ฉันมี แปลว่าฉันจะอยู่ตรงนี้ใกล้ๆเธอ
มีคนๆนี้ คอยเธอตรงนี้ ทุกนาทีที่เธอต้องการ

ทุกนาทีฉันมีให้เธอ

ทุกนาทีให้เธอ ~~ UHT

ถ้ายังไงใครมีไอเดียดีๆ ก็ช่วยสงเคราะห์บอกกันด้วยนะคะ อ้อ ขอด่วนเลยด้วยอ่ะ เพราะว่าจะเดินทางไปภูเก็ตวันพรุ่งนี้กลางคืนแล้วอะ ==”

เพื่อให้เธอได้พบแต่ความสุขใจ

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -  – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – – - – - – - – - -  – - – - – - – - -

“ถ้าทำให้รำคาญจะไม่โทรไปกวนแล้วหล่ะ ขอโทษนะ”

เมื่อประโยคของเธอจบลง ก็ต้องไปผมเองที่อึ้งไป เธอเริ่มเป็นอย่างนี้อีกแล้วครับ ไอ้โรคคิดเองเออเองหนะ เธอถนัดนักหล่ะ ส่วนเรื่องที่เธอพูดประโยคนี้นะหรอ ก็ประมาณว่าผมบ่นว่าช่วงนี้เบื่อๆ เท่านั้นเอง เท่านั้นจริงๆ นะครับ แล้วเธอก็ต่อมาเลย

“…ภูเบื่ออิงหรอ…”

“…อิงโทรมากวนใช่ไหม…”

“…ถ้าไม่อยากคุยก็บอกสิ…”

….

“ถ้าทำให้รำคาญจะไม่โทรไปกวนแล้วหล่ะ ขอโทษนะ”

จนกระทั่งถึงประโยคสุดท้าย นั้นหล่ะครับ ถึงผมจะเป็นผู้ชายที่ดูจะเย็นชาไปนิด หรือว่าดูมาดนิ่งไปหน่อยสำหรับคนอื่นๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่รับรู้นะครับ ว่าตอนนี้เธอคงจะน้ำตาปริ่มๆ แล้ว และเพราะเสียงสะอื้นที่ดังตามมาทำให้ผมใจอ่อนยวบลงไปเลย

“คิดไปเองอีกแล้ว”

นั่นแหละครับประโยคจากปากผม ประโยคธรรมดา ที่ผมก็คิดแล้วคิดอีกว่ามันจะทำให้เธอปล่อยเสียงโฮต่อมาได้ยังไง แล้วไอ้คนปลอบคนไม่เป็นอย่างผมจะไปทำอะไรได้นอกจากเงียบ แล้วรอให้เธอรู้สึกดีขึ้น แต่ก็รู้สึกว่ามันอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก เพราะว่าหลังจากที่ผมพูดจบ ก็เกิดความเงียบ เงียบหาย จนกระทั่ง

“อิงขอโทษทีนะภู อิงคิดมากไปเองอีกแล้ว”

เสียงของเธอครับ พร้อมกับเสียงหัวเราะตามท้าย ที่ถึงแม้จะยังไม่สดใสเหมือนปกติ แต่ว่าผมคิดว่าเธอดีขึ้นแล้ว ทำให้คนไม่คิดมากอย่างผม ดูจะลืมๆ ไปด้วยซ้ำว่าเมื่อกีมันเกิดวิกฤตระหว่างเรา แล้วไอ้ความรู้สึกแย่ๆ ตอนที่เธอเงียบนั้นก็จางลงไป

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -  – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – – - – - – - – - -  – - – - – - – - -

“คิดว่าคงไปด้วยไม่ได้แล้วนะอิง พอดีติดธุระกับที่บ้านหน่ะ”

“อืม…ไม่เป็นไรภู ยังไงก็เดินทางดีๆนะ”

เสียงอ่อยๆของเธอตอบรับคำปฏิเสธของผมที่ไม่สามารถไปงานวันเกิดพี่สาวของเธอได้ทั้งที่รับปากไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะ ผมรู้ว่าคงทำให้เธอเสียใจ แต่ว่าผมก็มีเหตุผลที่ไปไม่ได้เหมือนกัน และไม่ใช่ว่าผมจะไม่รู้สึกผิดที่ทำให้เธอผิดหวังนะ เอาไว้ผมจะพาเธอไปเลี้ยงไอติมละกัน

“อิงไม่ได้โกรธใช่ไหม”

“ก็ไม่ได้โกรธนะ”

“ไม่ได้งอนเราใช่ไหม”

“เปล่าอ่ะ อิงเข้าใจนะ”

คำพูดของเธอและเสียงสดใสนั่นทำให้ผมใจชื้นขึ้น เพราะยังไงผมก็รู้อยู่แล้วว่าเธอก็เป็นคนมีเหตุผลพอสมควรเหมือนกัน ก็เลยสบายใจขึ้น และเราก็คุยกันต่อ จนกระทั่งเธอต้องขึ้นรถนั่นแหละถึงได้วางสายโทรศัพท์ไป

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -  – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – – - – - – - – - -  – - – - – - – - -

“อิงจะกลับแล้วหรอ จะให้เราไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรหรอกภู ดึกแล้วเดี่ยวภูจะกลับลำบาก”

อ้าว คราวนี้เป็นเธอที่ปฏิเสธผมครับ ผมเห็นเธอเก็บของจากโต๊ะทำงานท่าทางปกติ กล่าวอำลาเพื่อนๆในห้องที่ทำงานด้วยกันอยู่และเดินลงจากตึกไป แถมก่อนออกจากห้องยังหันบอกผมเลย

“เดียวถึงแล้วจะโทรหานะ”

แล้วเธอก็โทรมาครับ ซักประมาณชั่วโมงหลังจากที่เธอออกจากห้องไปนั่นแหละ ผมก็กำลังคิดว่าจะโทรหาเธออยู่พอดีเลย เพราะว่ามันดึกมากแล้ว ผมก็เป็นห่วงเธอนะ ถึงภายนอกจะดูเฉยๆ ก็เถอะ

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -  – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -  – - – - – - – - -

แล้ววันนั้นก็มาถึงครับ…วันที่เธอเล่าให้ผมฟังทั้งน้ำตา

เธอบอกผมว่าเธอพยายามแล้ว พยายามที่จะไม่คิดมาก และไม่ร้องไห้หรืองอแงให้ผมเห็น

แต่ว่าวันนี้เธออ่อนไหวเกินไป…แล้วเธอก็เลยเล่าให้ผมฟัง เรื่องราวที่ผมไม่เคยรู้

เธอบอกว่า

ตอนที่เธอคิดมากไปเอง เธอพยายามแล้วทีจะไม่คิด แต่เธอก็อยากให้ผมพูดดีๆ กับเธอมากกว่านี้หน่อย
ไอ้ประโยค “คิดไปเองอีกแล้ว” มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย

ตอนที่ผมไปกับเธอไม่ได้…เธอนั่งร้องไห้คนเดียวหลังจากที่วางโทรศัพท์ไป
และที่เธอทำเสียงสดใจเพราะไม่อยากให้ผมคิดมาก

ตอนที่ผมถามว่าให้ไปส่งไหม…เธออยากให้ไปส่งครับ แต่เธอไม่กล้าบอก
และอยากให้ผมไปส่งเองมากว่าที่จะถามเธอ เธอกลัวว่าที่ผมไปส่งเป็นเพราะว่าเธอบังคับผม = =

เธอบอกผมว่าเธอรู้ว่าผมเป็นคนแบบนี้ (เย็นชา และ ใจร้าย) แต่เธอก็ไม่อยากให้ผมเปลี่ยนตัวเอง (ซึ่งผมก็คงจะทำไม่ได้)
เธอจะพยายามทำใจให้ชิน จะได้ไม่ต้องมาทำให้ผมคิดมาก

หลังจากจบเรื่องเล่าของเธอ ทำให้ผมคิดอะไรบางอย่าง
ผมคิดไปได้ไงว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆ
ผมคิดได้ยังไงว่าเธอจะหัวเราะสดใสได้ทั้งๆที่เพิ่งมีน้ำตา
ผมปล่อยให้เธอกลับบ้านดึกๆ คนเดียวอย่างนั้นได้ยังไง
ผมทำให้เธอเสียใจตลอดมาทั้งๆที่…ไม่เคยรู้เลย

“อยู่กับเรา…อิงอึดอัดใจมากไหม”

ประโยคที่ผมอยากรู้และได้ถามไป กลับเหมือนไปราดน้ำมันลงบนกองไฟ ให้น้ำตาของเธอไหลริน

“ไม่นะ…อย่าพูดแบบนี้อีก”

เสียงสะอื้นตามมาอีกระลอก และเสียงไอด้วยเธอหายใจไม่ออกเวลาร้องไห้ ทำให้ผมเลิกตามหาคำตอบที่อยากรู้

“ถ้าอิงมีอะไร…รู้สึกยังไงก็บอกเรานะ”

“อิงแค่อยากทำให้ภูมีความสุขเท่านั้นเอง”

“เราก็อยากเป็นคนทำให้อิงมีความสุขเหมือนกันนะ เพราะงั้นถ้าอิงต้องเก็บเรื่องมาคิดมาก และไม่สบายใจแบบนี้ เราก็รู้สึกแย่อยู่ดี”

“จ้าๆ ต่อไปมีอะไรอิงจะบอกนะคะ”

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -  – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -  – - – - – - – - -

รัก…ต้องใช้เวลาในการเรียนรู้กันและกัน

รัก…ต้องมีความเข้าใจกันและกัน

รัก…ต้องปรับตัวเข้าหากัน

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -  – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

“ก็ไม่มีอะไรนี่ ก็แค่เหนียวตัวก็เลยไปอาบน้ำเท่านั้นเอง”
เสียงร้อนรนเหมือนแก้ตัวของชายหนุ่มทำให้อิงยิ้มมากขึ้น
“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนี่ ก็แค่คิดว่าตัวเองดูเน่าๆเท่านั้นเอง เออใช่แล้วเดี่ยวไปเล่นน้ำด้วยกันนะ”

หญิงสาวชวนคุยด้วยความอารมณ์ดี ทั้งที่ปกติก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมากเท่าไหร่กับนายอนามัยคนนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่คนละกลุ่มกันด้วยละมั้ง หรือว่าคงเป็นเพราะท่าทางเย็นชาของนายคนนี้ ที่ทำให้อิงไม่ค่อยจะกล้าพูดด้วยเท่าไหร่

“ไม่รู้สิ ยังไม่แน่อะ แดดยังร้อนอยู่เลย”
“อือๆ แล้วแต่นายละกัน”
เสียงผิดหวังเล็กๆ ของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มอยากจะอธิบายคำตอบของเค้าเพิ่มเติม เพราะว่าไอ้การที่เค้ายังไม่อยากไปเล่นน้ำตอนที่พระอาทิตย์กำลังจะตรงหัว ตามที่หญิงสาวชวน ก็ไม่ใช่เพราะว่าเค้าจะกลัวดำ หรือ ผิวเสีย แบบที่สายตาของหญิงสาวกำลังคิดแน่ๆ แต่ที่ยังไม่อยากเล่นก็เพราะว่ากลัวเพื่อนๆ จะไม่สบายกันเอา แค่นั้นเอง แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ค่อยพูด คำอธิบายก็เลยอยู่แค่ในใจของเค้าเท่านัั้น

อาจจะเป็นเพราะกระแสจิตของเค้าอาจจะส่งผลตรงต่อหญิงสาวตรงหน้ามากมาย เธอเลยบอกแบบคนเพิ่งจะคิดได้ว่า
“เราก็อาจจะไปเล่นตอนบ่ายๆ ก็ได้อะ”
“ถ้าไปเล่นแล้วเรียกด้วยละกันนะ”

หลังอาหารเที่ยงที่ดูอร่อยขึ้นมากมาย แบบที่ชายหนุ่มยังแอบหัวเราะในใจว่ายัยกะโปโลคนนั้นทำอย่างที่พูดเลย คือเป็นผู้ช่วยตัวจริง โดยเฉพาะในเรื่องชิม เพราะส่วนเรื่องยกของ เตรียมโต๊ะ อิงก็เล่นสั่งเพื่อนๆทำหมด เพราะถึงแม้เจ้าพวกตัวแสบจะมั่นใจว่า ยัยอิงสามารถทำทุกอย่างที่เธอสั่งได้ด้วยตัวเธอเอง แต่พวกผู้ชายอย่างพวกเค้าก็คงไม่ใจร้ายพอจะให้หญิงสาวมาทำงานแมนๆ อย่างยกโต๊ะยกเก้าอี้ แล้วพวกเค้านั่งตากลมสบายใจแบบนั้นหรอก

“มื้อนี้ใช่ได้หวะ ตอนแรกคิดว่าจะได้กินมาม่าทุกมื้อแล้ว” หนึ่งในเจ้าพวกตัวแสบปากดีขึ้นมา
“งั้นก็รีบๆกินไปเยอะๆ แล้วเตรียมไปล้างจานด้วยละกันนะนาย” อิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“โหย อิงให้เราเสียเหงื่อยกของแล้ว ยังต้องให้เราล้างจานด้วยหรอ”
“งั้นมื้อต่อไปนายหาข้าวกินเองละกัน”

คำขาดของหญิงสาวตรงหน้าทำให้หนุ่มๆ หน้าจ๋อยไปตามๆกัน เพราะรู้ว่ายัยอิงเนี่ยเป็นคนพูดจริงทำจริงแค่ไหน แล้วพวกเค้าก็ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าต้องทำข้าวกินเอง ก็คงไม่พ้นมาม่านั่นแหละ ดังนั้นเอาใจพวกสาวๆ ไว้หน่อยดีกว่า
“เดี่ยวเราล้างให้ก็ได้ ไม่ต้องเถียงกันหรอก” เสียงเรียบๆ สงบศึกตรงหน้า ของนายภูผา ทำเอาสาวอิงแอบรู้สึกผิดนิดหน่อย เพราะว่าถ้าจะพูดจริงๆ แล้วเธอก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่ สาวๆที่อยู่ในครัวนั่นต่างหากที่เป็นคนทำจริงๆ แล้วเธอก็แค่เป็นคนชิมบ้าง ยกจานบ้าง แ้ล้วงานที่เธอคิดว่าจะเสียเหงื่อก็เรียกให้พวกหนุ่มๆ ช่วยหมดเลย

“พวกนายไม่คิดจะเอาแบบนายภูเค้าบ้างหรอ” ขนาดที่รู้สึกผิดนิดหน่อยแล้ว อิงก็ยังขอแอบกัดเพื่อนๆเล็กน้อย
“ให้นายภูเค้าเป็นสุภาพบุรุษไปคนเดียวก็พอแล้วหล่ะอิง เก็บเราเอาไว้กัดกับเธอดีกว่า เดี่ยวไม่มีคนกัดด้วยนะเฟ้ย” อีกตัวแล้วครับคุณผู้อ่าน เจ้าพวกตัวแสบทั้งหลา่ยนี่ ไม่มีหรอกจะคิดว่าเธอเป็นหญิงสาวที่แสนจะอ่อนหวานเหมือนกับชื่อของเธอ แล้วดูพวกมันเปรียบเทียบเธอสิ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตื้อ หมาน้อยที่ภาคคงจะมีเพื่อนเพิ่มขึ้นอีกตัวแล้วอะ

หลังศึกย่อมๆ จบลงไปด้วยดี ก็ถึงเวลาสนุกสนา่นกับการเล่นน้ำที่รอคอย เพราะว่ากว่าแดดที่จะแรงไปไหนไม่รู้จะอ่อนลงพอที่จะออกไปตากแดดเล่นน้ำได้ บ้าง แบบที่ไม่ค่อยเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งผิวหนังมากนัก ก็เลยเวลาล่วงไปเกือบสี่โมงเ็ย็น เสียงหัวเราะจากหนุ่มๆสาวๆที่ทั้งสมัครในเล่นน้ำ และไม่สมัครใจเล่นน้ำแบบว่าโดนเพื่อนจับอุ้มลงน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว ก็ดังไปทั่วชายหาดที่ไม่ค่อยมีคน ที่อิงยังแอบคิดว่าที่ไม่มีคนเนี่ยเพราะกลุ่มของพวกเธอเสียงดังจนคนอื่นเค้า รำคาญ หรือว่าเป็นเพราะว่าแสงแดดมันก็ยังคงแรงกว่าที่คนปกติเค้าจะมาเล่นน้ำกัน แต่ก็คงเป็นเพราะความดื้อด้านของเธอนั่นแหละ ที่ดึงสาวๆ มาลงน้ำ แถมยังไปแอบบังคับเจ้าพวกตัวแสบมาเล่นด้วยกัน โดยอ้างว่าให้พวกมันมาเป็นบอดี้การ์ดให้หน่อย เผื่อสาวๆเป็นอะไรไป ซึ่งก็คงเป็นเพราะอ้างสาวๆนั่นแหละ ถ้าอ้างว่าเธออยากเล่นเอง คงไม่มีทางหรอกที่พวกมันจะมาเป็นบอดีการ์ดให้

ลมเย็นๆที่พัดผ่านทำให้หญิงสาวสะดุ้งเฮือกได้หลังจากที่ขึ้นจากการแช่น้ำ เป็นเวลานาน ก็แหมมาทะเลทั้งทีก็ต้องเล่นน้ำให้สะใจซักหน่อย ไม่ได้มากันบ่อยๆนี่นา แล้วเดี่ยวพรุ่งนี้ก็จะกลับแล้วด้วย ยังไม่รู้เลยว่าจะได้เล่นก่อนกลับรึเปล่าอะ กว่าหญิงสาวจะยอมขึ้นจากน้ำ ก็เล่นเอาเพื่อนมีอาการ ปากเปื่อย มือเปื่อย เท้าเปื่อย เพราะว่าเล่นน้ำนานไปตามๆกัน

“ฟ้าจ๋า คอนแท็กเลนส์หายอะ” อิงบอกเพื่อนสนิืท เพราะสายตาที่สั้นเกือบครึ่งพันของเธอ เมื่อขาดตัวช่วยแบบคอนแท็กเลนส์ก็ไม่ค่อยต่างอะไรจากคนตาบอดเท่าไหร่ และภาพเบลอๆ ที่ทำใ้ห้เจ้าตัวแยกไม่ได้ว่าใครเป็นใคร รวมไปถึงอาการแสบตานี่อีก ทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นเล็กน้อย
“หายตรงไหนหล่ะอิง เดี่ยวเราไปดูให้”
“ไม่รู้อะ แต่คิดว่าน่าจะเป็นตอนที่เราขยี้ตา่เมื่อกี้อะ คงตกอยู่แถวนี้แหละ”
“มีอะไรรึเปล่าฟ้า” เสียงของนายภูที่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงจำเสียงของนายนี่ได้แม่นนัก ทั้งๆที่สมองปลาทองอย่างเธอจะจำหน้าเพื่อนในรุ่นได้ยังไม่ครบเลยอะ
“อิง คอนแท็กหายอะ เดี่ยวภูช่วยเฝ้าอิงแปปนะ เดี่ยวเราลองไปหาก่อนอะ”

มือของหญิงสาวอีกคนถูกวางลงในมือของเค้าอย่างรวดเร็วจนเค้าไม่ทันที่จะ ปฏิเสธ แล้วพอกันมาเห็นหน้าซีดๆ ตาแดง แถมเริ่มจะมีน้ำตาออกมาอีกของคนตรงหน้า ก็ทำเอาเค้าเป็นห่วงเอามากๆขึ้น อย่างที่เค้าก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน ว่าไอ้ความห่วงคนตรงหน้ามากๆ นี่มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่

“แสบตามากหรออิง” หญิงสาวพยักหน้าตอบคำถามของเสียงอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของชายหนุ่ม ทำเอาหญิงสาวรู้สึกเขินๆ ขึ้นมาเล็กน้อย ประโยคธรรมดาที่ไม่ได้อ่อนหวานอะไรเลย ทำไมเธอถึงรู้สึกดีขนาดนี้นะ
“งั้นเดี่ยวเราพาเธอไปที่พักก่อนละกัน จะได้ล้างหน้าด้วย”
“ก็ได้”

สองมือที่เกี่ยวกันอยู่อย่างบางเบา สัมผัสอันอ่อนโยน ความอบอุ่นที่่ส่งผ่านมือที่เกี่ยวกันอยู่ ทำให้เกิดความรู้สึกดีๆขึ้นระหว่างคนทั้งสอง ระยะทางที่ดูจะไกลขึ้นจากความเป็นจริง ความรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในความฝัน

“เฮ้ย ยัยอิงเป็นอะไรไปอะภู” เจ้าพวกตัวแสบมันก็ห่วงเป็นเหมือนกันด้วยแหะ
“คอนแท็กเลนส์หายหน่ะ ก็เลยแสบตา” มือที่เกี่ยวกันถูกแยกออกจากกันทันทีที่มีเสียงแทรกขึ้นมา แล้วกลับมาสู่โลกแห่งความจริง

หลังจากขึ้นจากน้ำเค้ารู้สึกได้ว่ายัยกะโปโลจะเงียบๆ จ๋อยๆ ดูเรียบร้อยขึ้นทันตา ถึงแม้ว่าคอนแท็กเลนส์ที่หายไปก็เจอด้วยความบังเอิญ แต่หน้าแดงๆ ของหญิงสาว และเสียงไอเป็นระยะของเธอ ทำให้ไอ้ความเป็นห่วงที่ดูจะหายๆ ไปบ้างแล้วกลับมาอีกครั้ง แล้วดูท่าทางจะไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็นอาการป่วยของเธอเลยซะด้วยซิ

“ฟ้า เอายาแก้ไข้นี่ให้อิงกินหลังกินข้าวด้วยนะ”
“ได้สิ ยัยอิงบอกภูหรอว่าเป็นไข้อะ”
“เปล่าหรอก ก็แค่เห็นท่าทางไม่ค่อยดีเท่าไหร่อะ”ยังไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมชายหนุ่มก็เดินหายไป แล้วไอ้ความสงสัยตะหงิดๆ นี่เธอจะไปถามกับใครนอกจากยัยอิง เพื่อนรักสุดสวาทของเธอ

“อิงเป็นไง ไข้ลดบ้างรึยัง นายภูฝากยามาให้ด้วยอะ”
“อือๆ ไว้กินข้าวก่อนละกันนะ”

ติดตามตอนต่อไปนะคะ >>

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -  – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - -

หลังจากที่รถบัสเิดินทางออกจากมหาวิทยาลัย เพื่อที่จะไปสถานที่แห่งการปลดปล่อย ที่ทุกคนเฝ้านับวันถึง
รีสอร์ทติดชายหาด กับเพื่อนๆที่เฮไหน เฮนั่น แค่นี้ก็ดูจะเพียงพอ และ คงจะัไม่มีอะไรจะมีความสุขไปมากกว่านี้
สำหรับหนุ่มสาววัยรุ่นที่ยังอยากให้ชีวิตให้เต็มที่ในรูปแบบของตัวเอง

อากาศดีๆที่ชายทะเลยามเช้า พร้อมแสงแดดอ่ิอนๆ ที่สาดส่องลงมา ลมเย็นๆที่พาดพัดผ่าน ทำเอาใครบางคนเกิดอาการหลงใหลในธรรมชาติได้อย่างไม่ยากนัก อิง…หญิงสาวที่ถูกธรรมชาิติสะกดเอาไว้ กำลังนั่งมองพระอาิทิตย์ดวงใหญ่กำลังโผล่พ้นขึ้นจากเส้นแบ่งขอบฟากฟ้าและ ทะเลที่ไกลสุดลูกหูลูกตาที่อยู่ตรงหน้านี่ เธอคงลืมไปด้วยซ้ำว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาโรแมนติกกับบรรยากาศที่อยู่รอบตัว ถึงแม้ว่ามันจะแสนโรแมนติกอย่างที่ว่าก็ตาม

“อิง อยู่นี่เอง ฟ้าตามหาตั้งนานแหนะ เพื่อนๆรออยู่นะ ทำอะไรอยู่อะ” เพื่อนสาวคนสนิททักทาย
“ไม่ได้ทำอะไรหรอก ก็แค่นั่งมองพระอาทิตย์ขึ้่นเท่านั้นเอง”
“จะโรแมนติกไปไหนจ๊ะ อิจฉาแล้วน้า”
“ยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย มาอิจฉาทำไมอะ”
“เอาเถอะๆ ว่าแต่ว่าเห็นนายภูผาไหม”
“ไม่นี่ ตอนเดินมานี่ก็ไม่เห็นใครเลยอะ”
“ก็เมื้อกี้เราเห็นนายภูผาเดินตามมาข้างหลังอิงนี่นา”
“เดินตามอิงเนี่ยนะ คงไม่ใช่แล้วแหละ ฟ้าอย่าคิดไปเองแบบนั้นดิ สงสารนายนั่นเค้าอะ” แทนที่จะสงสา่รตัวเองที่ต้องไปมีข่าวกับชายหนุ่ม เธอกลับรู้สึกสงสารนายนั่นเล็กๆ ก็แหม จะมีข่าวคาวทั้งทีกับมามีกับยัยกะโปโล ดูเศร้าๆ ยังไงชอบกลอะ

นายภูผา หนุ่มวิศวะที่แสนจะเจ้าระเบียบคนนั้นเนี่ยนะ จะมาเดินตามหายัยกะโปโลคนนี้ แค่คิด อิง สาวน้อยที่ความคิดไม่หวานสมชื่อ ก็แอบรู้สึกสยองเล็กๆ ก็นายภูผาคนนั้น คนที่เพื่อนๆให้ออกแนวจะเิทิดทูนไว้ซะด้วยซ้ำ อาจจะเป็นเพราะว่าความน่าเชื่อถือ ที่แผ่รัสมีรอบตัวนายคนนี้ อย่างที่คนอื่นในคณะเค้าไม่ค่อยจะมีกัน  สเป็กของนายนี่น่าจะเป็นสาวมนุษย์ที่แสนจะเรียบร้อยและอ่อนหวาน มากกว่าเด็กวิศวะ ที่จะเรียกว่า “สาววิศวะ” ก็ยังเรียกได้ไม่เต็มปากเท่าไหร่ เพราะว่าสาววิศวะส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยจะมีนิสัยที่เป็น ผู้ยิ้ง ผู้หญิง แบบสาวคณะอื่นเค้ากันหรอก

“ช่างเถอะ ไม่เห็นก็ไม่เห็น ฟ้าจะมาตามอิงไปเตรียมอาหารอะ เห็นพวกผู้ชายบ่นหิวกันแล้วด้วย”
“โอย ปล่อยพวกมันไปเหอะ ถ้ามันหิวเดี่ยวพวกมันก็หากินกันเองได้อะแหละ อย่างกับว่าเจ้าพวกนั้นจะยอมอดงั้นแหละ”
“เอาน่า ไหนๆก็มาแล้ว แถมฟ้าก็เริ่มหิวแล้วด้วยอะ ไปตลาดกันเถอะนะ”
“ก็ได้อะ เห็นว่าฟ้าหิวนะเนี่ย”

หลังจากรับประทานอาหารมื้อง่ายๆที่ หนุ่มหลายๆคน คงจะอยากบ่นอะไรอยู่เกี่ยวกับข้าวเช้าที่ อิงเตรียมให้หลังจากที่ไปตลาดมาร่วมชั่วโมง ก็คัพโจ๊กรสไก่คนละกระป๋อง ที่อิงเธอบอกว่าอุตส่าห์ซื้อปาท่่องโก๋มาเป็นกลับแกล้มให้ด้วยนี่แหละ แถมตอนมาถึงยังทำหน้าอารมณ์ดีมาสุดฤทธิ์ สงสัยว่าคุณเธอจะไปกินอะไรอร่อยๆ มาแน่เลย ก็คงไม่พ้นไอติมที่เป็นของโปรดนั่นแหละ แต่จะซื้ออาหารเช้าที่มันดีกว่าคัพโจ๊กมาให้หน่อยก็ไม่ได้ แล้วยังมาบอกว่าใจดีให้กินเพิ่มได้อีกคนละถ้วยอีกต่างหาก

“ฟ้าว่าอิงน่าจะซื้ออย่างอื่นมานะ”
“เอาน่า คัพโจ๊กก็ดีออก ให้เราบอกข้อดีสิบข้อเลยก็ยังได้นะ” อิงยังคงเถียงข้างๆคู
“จ้าๆ ฟ้าก็ไม่ได้บอกว่ามันไม่ดี แต่ว่ากลัวว่ากินไปแปปเดียวก็หิวแล้วอะ”
“ก็ได้ๆ งั้นไว้มื้อหน้าฟ้าเป็นคนจัดการละกันนะ เดี่ยวเราเป็นลูกมือให้”
“ไม่ใช่ว่าที่ซื้อคัพโจ๊กมาเนี่ย เพื่อที่ว่ามื้อหน้าอิงจะได้ไม่ต้องมาเป็นคนเตรียมหรอกนะ อิงไม่ได้ตั้งใจแบบนั้นใช่ปะ” เสียงชายหนุ่มแทรกขึ้นมาข้างหลัง ทำเอาสาวอิงผู้ใจกล้า ใจหายวับไปทีเดียว ก็คำพูดที่ดูจะรู้ใจอิงขนาดนั้น เมื่อหันหลังกลับไปก็มาเจอสายตาที่รู้เท่าทันนั่นอีก แล้วไอ้สภาพหัวเปียกๆ เสื้อผ้าก็เปลี่ยนใหม่ หน้าตาใสๆ อย่างกับว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จนี่มันอะไรกัน

“นายอาบน้ำมาหรอ” เมื่อมีเรื่องใหม่มากวนใจอิงก็ลืมเรื่องที่จะหาเรื่องคนที่พูดแทรกเมื่อกี้ไปทันที่
“ใช่ ก็มันเหนียวตัวนี่ เดินทางมาตั้งนาน” คำตอบของชายหนุ่มที่ให้อิงต้องหันมามองตัวเอง
เสื้อผ้าชุดเก่า…ที่ใส่ตั้งแต่ออกเิดินทางเมื่อคืนตอนเย็น ถึงเธอจะอาบน้ำตอนเย็นแล้วก็เถอะ
ผม…สระตั้งแต่เมื่อใหร่หว่า รู้สึกว่าจะเป็นเมื่อวานตอนเช้าละมั้ง แต่ผมดัดเป็นลอนของเธอ สระไม่สระก็ดูไม่ออกหรอก แล้วก็คงไม่มีคนมาดมผมเธอด้วยอะ
เื้ื้ืท้า…เมื่อกี้ไปเดินหาดทรายมา ทรายยังติดอยู่เลย แล้วตอนไปตลาดก็รีบๆด้วยอะ ไม่ได้ล้างเลย แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ ไม่ได้เข้าห้องแอร์ซักหน่อย
รอยยิ้มที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าทำเอานายภูผาอึ้งไปเล็กน้อย ก็เค้าเพิ่งจะกล่าวหาเธอ แถมยังเหมือนจะพูดว่าอีกต่างหาก

“นายอนามัยดีจัง” คำพูดพร้อมรอยยิ้มจริงใจของคนตรงหน้า ทำให้นายภูผา คิดในใจว่า ปกติเวลามีคนว่าเค้าอนามัย หรือว่ารักความสะอาดสุดๆ เค้ามันจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ เพราะว่ามันทำให้รู้สึกว่าไม่ค่อยแมน ถึงแม้ว่าการกระทำบางอย่างของเค้าอาจจะดูเป็นการกระทำที่ผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะทำเท่าไหร่ แค่ดูจากเจ้าเพื่อนรอบตัวก็ได้  แล้วทำไมเมื่อคำพูดออกจากปากของเพื่อนสาวที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ เค้าถึงรู้สึกดีเล็กๆนะ

ติดตามตอนต่อไปนะคะ >>

หลังจากสอบเสร็จก็ได้ฤกษ์ปลดปล่อยทุกอย่างซะที วันนี้ก็เป็นวันดีที่ในที่สุดออฟก็ได้ตัดสินใจเพิ่ม page อีกหน้า ซึ่งก็คือ Site Map นั่นเอง คือตอนที่ทำตอนแรก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะว่าแรกๆยังลุ่มๆดอนๆอยู่แบบว่ายังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะอัพไปนานแค่ไหน เพราะว่าตอนนั้นวัดว่าตัวเองเป็นคนขี้เบื่อซะเหลือเิกิน แต่หลังจากที่เพื่อนเข้ามาเยี่ยมเยี่ยนแล้วบอกว่า “แกน่าจะทำหน้าแผนที่เวบไซต์ได้แล้วนะ” นั่นแหละคะจุดเริ่มที่ออฟตัดสินใจเพิ่มหน้า page อีกหน้า

ประโยชน์

1. ทำให้คนที่มาเยี่ยมบล็อกเราเลือกอ่านบทความต่างๆที่เราเขียนในหัวข้อที่เค้าสนใจได้มากขึ้น
2. ไม่ต้องเสียเวลาเข้าที่ละ Catagory
3. คนที่ต้องการจะกลับมาอ่านหัวข้อเดิมอีกครั้งทำได้ง่ายมากกว่าเดิม

มาเริ่มสร้างกันได้แล้วอะ

1. Download Plugin มาก่อน http://wordpress.org/extend/plugins/sitemap-generator/
2. หลังจากติดตั้ง(เอาไฟล์ที่โหลดมาแตก แล้วเอาไปไว้ใน wp-content >plugins)
3. เข้าระบบAdmin แล้วเลือก Plugins (ที่อยู่ทางด้านบนขวาของจอ)
4. ทำการ Active Plugin ที่ชื่อ Dagon Design Sitemap Generator ซะ
5. ทำการสร้างหน้า page ใหม่ โดยเลือก Manage > Page
6. ตั้งชื่อ Title ตามใจชอบ แล้วเปลี่ยนมุมมองเป็น HTML
7. ใส่ Code นี้ลงไปบริเวณเนื้อหา แล้วทำการ Publish

<!-- ddsitemapgen -->

   <?php echo ddsg_create_sitemap(); ?>  

8. เข้าไปปรับแต่งได้โดย เข้า Setting > DDSitemapGen

9. ลองเปิดดูหน้า Site Map ของเวบไซต์ จะได้หน้าตาประมาณนี้ ขึ้นกับ Theme ของแต่ละคน

10. เสร็จสิ้นขั้นตอนแล้วค่า

หมายเหตุ :

1. ถ้าต้องการใส่หลายๆ Catagories ให้ใส่เป็นเลขเช่น 1,2,3,4,5 (เพราะลองใส่เป็นชื่อแล้วมันไม่ได้อ่ะ)
2. Catagories จะเรียงจะลำดับตัวอักษรเสมอ
3. ต้องการอ่านการปรับแต่งเพิ่มเติม เข้าที่ : http://www.dagondesign.com/articles/sitemap-generator-plugin-for-wordpress/
4. <?php echo ddsg_create_sitemap(); ?> ใช้ในการแทรกภายในบริเวณที่ต้องการสร้าง Site Map ในธีมนะคะ

5. ถ้าโดนใจอย่าลืม comment ให้ด้วยนะคะ ^ ^

ใครรำคาญกับการที่ช่องที่เราจะเขียนมันสั้นเกินไปมั่ง ยกมือขึ้น …โอ้โหเต็มเลยอ่ะ ( เริ่มเพ้อเจ้อแล้วกลับมาอย่างด่วนๆ) ความขี้รำคาญของคนมันไม่เข้าใครออกใคร ไอ้ช่องเล็กๆนี้เวลาเขียนเรื่องที่มันยาวๆ (เพราะความเพ้อเจ้อของคนเขียน หรือเพราะเนื้อหามันน่าเขียนเยอะก็ไม่รู้)แต่ยังไงเวลาที่ต้องเลื่อนแทบไปๆมาๆ ก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่อะ

จริงๆแล้วการปรับแต่งก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรเลยอะ มาดูกันเลยดีกว่า
1.เลือก Setting >Writing
2.ที่ Size of the post box ให้ปรับตามขนาดที่ต้องการ (ของออฟปรับเป็น 20)

3.ทำการ Save Change

ง่ายมากๆเลยใช่ไหมอ่ะ จริงๆบางทีความรำคาญของคนก็ทำให้เราหาอะไรได้เรื่อยๆอะนะ ^ ^