This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

วันนี้…เวลานี้…นาทีนี้
ขอแค่มี…ขอแค่ใจ…ไม่สับสน
หยุดคิด…หยุดหัวใจ…ไร้กังวล
แล้วพูด…แล้วบ่น…อย่างต้องการ

น้ำตา…หลั่งไหล…และรวยริน
คำพูด…หลั่งสิ้น…ความสงสัย
เลิกปิดบัง…เปิดตา…และเปิดใจ
โถ่ความใน…มิอาจ…ปิดบังเลย

คนดี…ของหัวใจ…เปิดใจกว้าง
ความบางอย่าง…ของหัวใจ…ที่สับสน
ได้พูดไป…ได้บอกไป…เลิกกังวล
ไม่มืดมน…ไม่ร้อนรน…เหมือนคืนวาน

ขอบคุณ…ที่คอยฟัง…เด็กเพ้อเจ้อ
ดั่งเพียงนอน…เหมือนละเมอ…เพียงเผลอไผล
สายธาร…ของคำพูด…ออกจากใจ
ส่งมันไป…ผ่านทุกข์ไป…กับสายลม

กระดาษว่างเปล่าที่เพิ่งจะซื้อมา...ถ้าไม่เขียนอะไรไปก็ยังคงเป็นเพียงแค่กระดาษใบนึงที่ไม่มีค่าอะไร มากไปกว่าราคาที่ซื้อมา…50 สตางค์ หรือน้อยกว่านั้น

แล้วถ้าความรู้สึกว่างเปล่าเหมือนกระดาษที่เพิ่งซื้อมาหล่ะ…ก็เป็นเพียงอารมณ์ที่ไร้ค่าที่ทำให้ดู เป็นคนไร้ค่าคนนึงเท่านั้นรึเปล่า…ไม่แน่ใจ

………………………………………………………………………………….

กระดาษสีสดใสที่ได้จากร้านค้าราคาแพง…ถ้าเอามาวางไว้เปล่าๆ ไม่กล้าใช้แล้วจะให้ประโยชน์อะไร…ทำให้ก็เพียงแค่ให้คนชื่นชมว่ามันดูสวย

แล้วถ้าคนที่มีรอยยิ้มแต่งแต้มสีสันบนใบหน้า…ถ้าไม่มีคนสนใจก็เป็นได้แค่คนธรรมดาคนนึงเท่านั้นเอง…รึเปล่า

………………………………………………………………………………….

กระดาษสาที่บอบบาง...ต้องได้รับการดูแลเป็นอย่างดีเพื่อที่จะไม่ทำให้ยับ เวลาที่จะนำไปใช้ หรือบางครั้งก็ได้รับการเก็บเอาไว้อย่างดี จนไม่มีใครจำได้ด้วยซ้ำว่าเก็บไว้ไหน

คนที่บอบบาง...ความห่วงใยและการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีจากคนรอบข้าง ทำให้บางครั้ง ดูจะทำให้ความบอบบางนั้นยิ่ง “เปราะบาง” มากขึ้นไปอีก และในความเปราะบางนั้นทำให้ไม่ได้ออกไปทำในสิ่งที่อยากทำ เหมือนที่คนอื่นได้ทำ

………………………………………………………………………………….

กระดาษแข็ง…ประโยชน์มากมาย แต่กระดาษก็ยังเป็นกระดาษ …มันก็ขาดได้เหมือนกัน

คนที่เข้มแข็ง…เข้มแข็งไม่ได้หมายความว่าไม่มีความรู้สึก เพราะว่ายังไงก็ยังเป็น “คน” ไม่ใช่”หุ่นยนต์” ที่จะได้ไม่มีความรู้สึกต่อการกระทำที่ได้รับ

………………………………………………………………………………….

กระดาษเปียกน้ำ…เอามาทิ้งไว้เดี๋ยวก็แห้ง แต่ยังไงก็ไม่เหมือนเดิม

คนที่ถูกทำร้ายให้เสียใจ…เวลาจะช่วยให้ความรู้สึกดีขึ้น แต่ความรู้สึกจะไม่มีวันเหมือนเดิม

………………………………………………………………………………….

กระดาษห่อของขวัญ…ลวดลายสวย ดึงดูดใจ ตกแต่งของขวัญที่ห่อหุ้มให้มีค่า แต่ก็จะถูกแกะทิ้งอย่างไม่ใยดี เพราะก็เป็นได้แค่กระดาษห่อของขวัญ ไม่ใช่ “ของขวัญ”

คนรอบข้าง…ให้กำลังใจ ปลอบโยน ดูแล เป็นห่วง เอาใจใส่ แต่ยังไงก็ไม่ใช่คนสำคัญ

………………………………………………………………………………….

กระดาษใบเสร็จ…ก็แค่เศษขยะที่เค้าให้มา จะไม่มีวันเห็นค่า ถ้าปัญหาไม่เกิด

แต่อย่าให้คนเป็นเหมือนใบเสร็จเลยนะ มันคงเป็นการทำร้ายกันมากเกินไป

ดูแลกันและกันในวันที่ยังมี
เป็นห่วง…เอาใจใส่
ความรู้สึกของอีกคนที่ยังยืนอยู่ข้างกัน
ก่อนที่จะไม่มีคนนั้นอีกเลย

วันนี้เป็นวันดีๆ อีกหนึ่งวันที่ได้ไปชอปปิ้งกับเพื่อนเก่า (เพื่อนที่เรียนด้วยกันสมัยมัธยม) ที่สยาม ไม่ได้มาเดินตั้งนาน หลังจากที่ช่วงเตรียมเข้ามหาลัยมาบ่อยเพราะว่าต้องมา เรียนพิเศษ รายการแรกก็ประเดิมด้วยอาหารก่อนเลยอะคะ ออฟกินอุด้งทะเลเดือด ส่วนเพื่อนกินข้าวแกงกระหรี่ จากนั้นก็ไปเดินหารองเท้าที่ต้องเรียกว่าเข้าไปทุกร้าน ลองไม่ต่ำกว่าสิบๆ คู่ แต่ก็ไม่ซื้อ ==” จน คนขายคงจะแทบปารองเท้าใส่อ่ะค่ะ แล้วในที่สุด หลังจากที่เดินรอบโบนันซ่า และ 29 พลาซ่า ก็ยังไม่ได้ฤกษ์เสียตังเลยอะคะ ยังไม่โดนใจมากๆเลย จนกระทั่งเดินไปที่ร้านที่อยู่ใต้โรงหนัง คราวนี้ลองคนละครั้งก็เสียตังในทันใด แล้วหลังจากควักกระเป๋าออกไปบ้างแล้วก็สบายใจพอที่จะไปนั่งกิน Swensen คนละถ้วย ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการต่อไป

หลังจากอิ่มอร่อยรอบบ่ายไปแล้ว ก็ไปเดินหา Brush on ที่มาบุญครองจริงๆ แล้วก็ไม่ได้มุ่งมั่นอะไรมากมายเท่าไหร่หรอกนะคะ แต่ก็เข้าห้างปุ๊ปก็ต้องเปิดกระเป๋าตังอีกคนละรอบก็เท่านั้นเอง อ้อ ก่อนหน้าเข้าห้างซื้อนิยายไปอีกสองเล่ม ตอนนี้จ่ายตังไปทั้งหมดเท่าไหร่แล้วหว่า ++ คุณหมอในอนาคต กับ วิศวกือ อย่างออฟก็บวกเลขกันไม่ค่อยจะถูกหรือว่ายังไม่อยากจะยอมรับว่าเสียเงินไป เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้อะคะ

การที่เราได้นั่งคุยกับเพื่อนเก่าที่รู้ใจ ซักคนมันมีเรื่องมากมายมาพูดกันจนไม่รู้จบ และก็ทำให้เรารู้ว่าถึงแม้จะไม่ค่อยได้เจอ แต่ก็ไม่มีอะไรมาทำให้ความรู้สึกที่มีมันเปลี่ยนไปได้เลย เรายังรู้ใจกันเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าเพื่อนจะบอกว่าออฟเปลี่ยนไปนิดหน่อย ก็อาจจะเป็นเพราะอิทธิพลของความรักละมั้งออฟก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ส่วนเรื่องที่เม้าท์กันนะหรอคะ ก็ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ไม่รู้ว่าไปขุดเรื่องอะไรมาพูดกันก็ไม่รุ้ ถึงได้พูดกันไม่หยุด ร่วม 5-6 ชั่วโมงได้อะคะ จนถึงเวลาเืพื่อนต้องกลับ นั่นแหละค่ะเรื่องราวต่างๆจึงได้เริ่มขึ้น

การที่เราอยากจะไปอยู่ด้วยกันกับเค้าตลอดเวลามันคงเป็นความคิดที่ไม่ผิดใช่ไหมคะ หรือว่าออฟเพ้อเจ้อไปเอง จริงๆแล้วเค้ารำคาญรึเปล่าก็ไม่รู้  (= =) แต่ความรู้สึกที่ว่าอยากอยู่ด้วยตลอดจัง ไม่ได้มีที่ไหนที่อยากจะไป ไม่ได้อยากกินอะไร ก็แค่อยากอยู่ด้วยก็เท่านั้นเอง ประมาณว่า “แค่มีเธออยู่ด้วยกันก็เพียงพอ” อ้าวกรรม เริ่มน้ำเน่ามากเกินไปแล้วเดี่ยวคนอ่านจะสำลักความหวานตายไปก่อนอ่านจบก็แย่เลยอ่ะค่ะ  (ออฟติดพิมว่า “อะคะ” แต่ ploysic ploysics แนะนำว่าควรจะเป็น “อ่ะค่ะ” ซึ่งออฟยังไม่ค่อยเห็นความแตกต่างตรงไหน แต่จะพยายามทำตามคำแนะนำนะคะ) แล้วตอนที่กำลังไปส่งเพื่อนกลับไปก็ได้โทรไปหาเค้าเผื่อว่าถ้าเค้าสะดวกออฟจะได้ไปหา เพราะว่าการอยู่คนเดียวในอารมณ์ที่ไม่อยากทำอะไรนั้น สู้ไปหาคนที่อยู่ด้วยแล้วอารมณ์ดีก็ไม่ได้นี่คะ แต่คำตอบของเค้าทำให้ออฟอดยิ้มเพ้อไปคนเดียวไม่ได้ “เดี่ยวเราไปหาเอง” ว้าวๆๆ อยากจะกรี๊ดดังๆ ไม่ใช่ว่าปกติเค้าไม่ตามใจหรอกนะคะ แต่ว่าวันนี้มันเกินปกติไปนิดนึงเท่านั้นเอง กับการที่เค้าจะต้องนั่งรถมาตั้งนานเพื่อจะมากินข้าวเย็นด้วยกันนี่อะ แล้วจากเกษตรมาสีลมก็ไม่ใช่ใกล้ๆ ถึงจะไม่ไกลแบบแปดริ้วถึงสีลมก็เหอะ ออฟคงจะเพ้อมากไปจนเพื่อนที่กำลังจะกลับต้องปรามๆ ไว้ ไม่งั้นคนรอบๆ อาจจะหาว่าออฟบ้าได้ที่หัวเราะอยู่ได้คนเดียวกลางสยามแบบนี้

การรอบางอย่างอาจจะนาน…รวมไปถึงการรอให้ความรักวิ่งเข้ามาหาเรา แต่ครั้งนี้ดูท่าว่าคงจะไม่นานเท่าไหร่นักอะคะ เพราะว่าออฟยังอ่านนิยายไม่จบเล่มดีก็มีเสียงเพลงพิเศษจากคนพิเศษดังขึ้น “หากว่าเธอได้รู้ว่าเธอนั้นสำคัญแค่ไหน หากเพียงเธอได้รู้ ว่ามีคนรักเธอมากมาย หากเพียงเธอได้รู้ ว่าเค้านั้นยอมทำสิ่งใด เพื่อให้เธอ ได้พบกับความสุขใจ” เพลงดังจากหนังดังที่เพิ่งจะออกจากโรงไป เรียกสติของออฟจากการลุ่มหลงไปในวังวันของนิยายสไตล์แจ่มใส ที่ใครบางคนบอกว่าแค่หน้าปกก็ไม่อ่านแล้ว แต่ออฟกลับตกหลุมรักนิยายพวกนี้มากมาย แบบว่าร้องไห้ได้กับเรื่องเศร้า และ ขำ หัวเราะได้ รวมไปถึงความซาบซึงของเนื้อเรื่องแต่ละเรื่อง ที่ออฟยังคิดว่า คนอื่นที่อ่านเค้าก็เป็นกันทั้งนั้นแหละ (เค้าที่ว่ายังไม่รู้เหมือนกันว่าใคร แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่นายทองเหม็นนะ)

ร้านอาหารที่ออฟเป็นคนเลือกสำหรับมื้อเย็นเป็นร้านที่ไม่ไกลจากร้านของออฟเท่าไหร่ แต่เวลาที่เค้าอ่านเมนูแล้วบอกว่าอาหารน่ากินดี ทำไมออฟรู้สึกดีจังก็ไม่รุ้สิคะ เหมือนเวลาที่เราเลือกซื้อของขวัญให้ใครซักคน แล้วมันเป็นของที่เค้าอยากได้อยู่แล้วอะ อารมณ์ประมาณนั้น แต่อาจจะไม่มากถึงขนาดนั้นก็เถอะ อาหารจริงๆก็อร่อย แต่ยิ่งกินกับคนข้างหน้าก็ยิ่งอร่อยไปอีก ไม่ได้หวานขึ้นนะคะ ออกจะดูเค็มๆ ซะด้วยซ้ำ หรือทางร้านเค้าจะรู้ว่าชอบกินชีสก็ไม่รู้

อิ่มแล้ว..ทำอะไรดี คำถามที่ออฟคิดในใจจนในที่สุดก็ต้องถาม ซึ่งคำตอบก็พอจะรู้อยู่แล้วเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นตอนแรกๆ ออฟคงจะกังวลว่าจะพาเค้าไปไหนดีในถิ่นของออฟแบบนี้ ทั้งๆที่ความจริงออฟเองก็คงต้องตอบว่า “แล้วแต่ ที่ไหนก็ได้” แบบที่เค้าตอบออฟเหมือนกันอะคะ คราวนี้ก็เลยมาลงเอยที่การเดินเล่นในห้าง ที่ตอนนี้ออฟไม่คิดจะซื้ออะไรแล้ว เพราะแค่ตอนบ่ายก็จ่ายไปจนกระเป๋าแห้งแล้วแห้งอีก ถึงแม้ว่าจะใกล้ตรุษจีนแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังไม่สิ้นเดือนนี่คะ ถ้าซื้อหมด แล้วสิ้นเดือนจะทำยังไงอะ เดินคุยกันแบบนี้ก็ดี จริงๆ อยู่ด้วยกันเฉยๆ ก็ดี ไม่เมื่อย แต่ว่ามันดูแปลกๆ เดินด้วยจะได้ไม่เขินมาก (จะมาเขินอะไรตอนนี้ออฟ ไม่ทันแล้วอะ ^ ^)

เดินย่อยไปไม่นานก็มาถึงเวลาของหวานตบท้าย (วันนี้เธอกิน 5 มื้อแล้วนะจ๊ะ แล้วมาบอกว่าจะลดน้ำหนัก เอาไงกันแน่ แม่คนจริงจัง) เดินไปเดินมาก็กลับมาที่ A&W ที่เดิม กับวาฟเฟิลแสนอร่อย และรูทเบีย พร้อมมันฝรั่งทอดครบชุด กินไปคุยไป ซึ่งส่วนใหญ่จะมีแต่เสียงพูดของออฟ สลับกับเสียงหัวเราะของเค้า ที่ออฟก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าที่หัวเราะนี่ขำจริงๆ รึเปล่าก็ไม่รุ้ แต่ท่าทางมีความสุขของเค้าออฟจะยอมเป็นคนติงต๊องอีกหน่อยก็ได้ (ทั้งๆที่จริงก็ต๊องมากพออยู่แล้วอะคะ)

หมดเวลาแล้ว…ฉันรู้ฉันเข้าใจ…หมดเวลาของวันนี้แต่เวลาของเราก็จะเริ่มใหม่ทุกๆวัน อิอิ เมื่อถึงเวลาสมควร เค้าก็กลับไป (บันไดลงรถไฟฟ้าใต้ดินเสียด้วยซิ คงไม่เมื่อยใช่ไหมอะ) พอกลับมาถึงที่ร้านออฟก็เลยสรุปอะไรให้ตัวเองได้หลายๆอย่างเลยอะคะ

หมายเหตุ

1. ความรักทำให้เราเพ้อเจ้อได้ไม่มีขีดจำกัด

2. เพียงแค่รอยยิ้มของคนบางคน ก็ทำให้เรามีความสุขได้

3. ระยะทางไม่ได้ทำให้เราห่างไกล…แต่ถ้ามาหาใกล้ๆก็จะดีกว่ามากๆเลย

4. สิ่งสุดท้ายที่จะทำคือทำให้เค้าเสียใจ

5. บอกได้คำเดียวว่า…”เป็นเอามาก “

หมายเหตุสุดท้าย :

I want to thank you for giving me the best day of my life.

Oh just to be with you is having the best day of my life

หมายเหตุท้ายสุด :

นับจากบัดนี้ไป จากวินาทีแห่งนี้ จะมีทางใหม่
ให้เธอและฉันเดิน ให้ฝันพาเราทั้งสองสู่ความสดใส
รวมความรักที่มีทั้งสองดวงใจ เข้าด้วยกัน

วันที่สุขและสวยงาม มีเธออยู่ตรงนี้ และเธออยู่กับฉัน
จะคอยอยู่เคียงข้างกัน เป็นจริงดั่งความฝัน
ที่ฉันนั้นเฝ้ารอจนวันนี้

และต่อจากนี้ไป ความทุกข์ใดๆ แค่ไหน ฉันจะไม่หวั่น
แค่เราอยู่ด้วยกัน ความฝันจะพาเราสองสู่ความสดใส
รวมความรักที่มีทั้งสองดวงใจ เข้าด้วยกัน

ที่ฉันนั้นเฝ้ารอจนวันนี้
ฉันนั้นเฝ้ารอจนวันนี้…

ศิลปิน :บอย โกสิยพงษ์ Feat.แดน วรเวช
เพลง : วันที่สวยงาม(Beautiful Day)

วันนี้ทั้งวันไม่มีนิยายเรื่องไหนที่โดนใจเลยซักเรื่องไม่ใ่ช่ว่าเค้าเขียนกันไม่ดีหรอกนะคะ แต่อาจจะเป็นเพราะว่าออฟมีเรื่องให้ต้องกังวลอยู่มากมาย แล้วก็คิดอะไรก็ไม่รู้อยู่ตลอดเวลาก็เลยไม่ค่อยจะอินไปกับเนื้อเรื่องเท่าไหร่ จนมาเรื่องก่อนรองสุดท้าย (หมายความว่าจบเรื่องนี้แล้ว ยังอ่านต่ออีกสองเรื่องอะ = =) เป็นเรื่องที่เหมือนจะไกลตัว แต่ก็ไม่ไกลเท่าไหร่ แต่ก็โดนใจมากกว่าเรื่องที่อ่านมาก่อนหน้านี้อะคะ

การตามหาคนที่ได้ตามอุดมคติของตนนั้นอาจจะยาก

แต่การไต่ขึ้นไปให้ถึงระดับอุดมคติของใครอีกคนนั้น

ยิ่งเหนื่อย ยากยิ่งกว่า และที่ร้าย… ไม่ยั่งยืน

“(แม้มิใช่) คนในฝัน…วัสส์”

ชื่อเรื่องก็ตรงกลับชื่อบล็อคของออฟวันนี้เลยอะคะ ขอยืมเค้ามาหน่อยละกัน เรื่องประมาณว่า ชายหนุ่มคนนึงต้องเลิกกับหญิงสาว เพราะว่าเค้าไม่สามารถจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นแบบที่เธอคนนั้นหวัง จนเค้าคิดได้ว่า “บางที…แค่คำว่ารักอาจจะไม่พอ… ” แต่หลังจากนั้นเค้าก็ได้พบกับหญิงสาวธรรมดาคนนึง ที่เค้าจะได้เป็นอย่างที่เค้าเป็น ไม่ต้องอึดอัดใจ ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ เนื้อเรื่องย่อสุดๆ ออฟอยากให้คนที่สนใจได้ไปตามอ่านกันเองมากกว่า มันจะได้อารมณ์กว่ามากเลยอะคะ แล้วถ้าถามออฟว่าตอนนี้ออฟกำลังเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครอยู่ไหม ออฟคิดว่าคงตอบได้ว่า “ไม่” ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ค่อยเต็มเสียงนัก เพราะว่าการเริ่มต้นกับใครซักคน ก็ต้องมีการปรับตัวเข้าหากัน ขอเพียงแต่เรายังเป็นตัวเราเท่านั้นก็พอ

ทุกคนคงหวัง หรืออย่างน้อยก็อาจจะมีคนในอุดมคติของตัวเอง ถึงแม้ใครอาจจะบอกว่าไม่มี ใครก็ได้ แต่ส่วนใหญ่ก็จะตามมาด้วยคำว่า ขอแค่… เช่น ใครก็ได้ขอแค่รักเรา อะไรทำนองนั้น นิยายเรื่องนี้ทำให้ออฟตอบคำถามตัวเองได้อย่างนึง

“บีมจะรู้ได้ยังไงว่าเมื่อไหร่ที่บืมควรจะหยุดหวัง ก่อนที่บืมจะเสียใครไปอีก”
“ถ้าเมื่อไหร่ที่บืมรัก…และเห็นตัวตนของคนที่บีมรักจริงๆ บีมคงจะรู้คำตอบนั้น”
“แล้วตอนนี้คุณเห็นใคร???”

เราพยายามเพื่ออย่างน้อยจะเป็นได้อย่างที่เค้าหวัง ทั้งๆที่เค้าไม่เคยขอ ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยเลยที่จะปฏิเสธในตัวตนของเรา แต่ทำไมเราถึงทำนะหรอ เหตผลเดียวคือ…อยากทำให้ ทั้งๆที่ต่อมาอาจจะต้องทำให้อึดอัดใจก็ตาม ดังนั้น พยายามเป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด เปลี่ยนเท่าที่จะเปลี่ยนได้ อยากเกินขอบเขต อะไรที่มากไปหรือน้อยไปไม่ดีหรอกนะ ทำอะไรให้พอดีๆ

When I am down and, oh my soul, so weary.
When troubles come and my heart burdened be.
Then I am still and wait here in the silence,
Until you come and set a fire with me.

You raise me up, so I can stand on mountains.
You raise me up, to walk on stormy seas.
I am strong, when I am on your shoulders.
You raise me up… To more than I can be.

ฟังเพลง You Raise Me Up ศิลปิน: Westlife

หมายเหตุ :

>>ตอนนี้คงต้องไปนอนแล้วอะคะ พอได้มาอัพเอนทรีนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นมาจริงๆ
>>กดปุ่มโทรออกมันไม่ได้ยากเย็นอะไรนักหรอกนะออฟ ไม่ต้องกดถึงถึงสิบหลักซะด้วยซ้ำ ถ้าอยากโทรหาก็โทร ไม่ต้องคิดมากหรอกน่ารู้มั้ย เพราะบางทีเค้าอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากคุยด้วย (แกไม่ได้ส่งกระแสจิตเป็นใช่มั้ยหล่ะ)
>>ถ้าจะพูดคำว่าไม่เป็นไร ต้องหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ นะออฟ แล้วไม่ต้องเอามาคิดให้รกสมองอีก

วันศุกร์ที่ 5 ธันวา : 22.30 (เวลาโดยประมาณ)

หลังจากที่ @Meawznoy ออกมาจากห้องน้ำแล้วปิดประตูจนสนิท ออฟคิดว่าที่ปิดเพราะว่าห้องน้ำอยู่หน้าแอร์ จึงต้องช่วยชาติประหยัดไฟ ไม่ให้แอร์ไปในบริเวณที่ไม่ต้องการ ถึงแม้ว่า @Kidsdev จะบอกว่าเปิดไว้ให้ห้องน้ำระบายความร้อนหลังจากอาบน้ำก็ได้ก็ตาม หลังจากที่ได้ยินเสียงประตูปิดสนิทนั้น ออฟก็สะดุ้งเพราะว่าเคยมีประสบการณ์ที่ห้องน้ำมีการล็อคอัตโนมัติเพราะว่าปิดประตูจนสนิทมาแล้ว ก็คิดเลยว่าคราวนี้ต้องเป็นเหมือนเมื่อคราวก่อนอีกแน่นอน แล้วมันก็เป็นเช่นนั้น

วันเสาร์ที่ 6 ธันวา : 02.30 (เวลาโดยประมาณ)

ยังดีที่ทุกคนอาบน้ำแล้ว จึงตัดสินใจนอน โดยที่ ออฟและ @Meawznoy ไม่รู้เลยว่า @Kidsdevยังไม่ได้แปรงฟัน แล้วนายนี่ก็ไม่บอกซะด้วย จนถึงตอนนี้งานที่ตั้งใจไว้ยังเิดินไปไม่มากเท่าไหร่ เนื่องจากมีอุปสรรคอย่างละครสุดฮิตอย่าง “ใจร้าว” นั่นเอง

วันเสาร์ที่ 6 ธันวา : 10.30 (เวลาโดยประมาณ)

หลังจากตื่นนอนทุกคนก็ยังนิ่งเฉยกับการไม่มีแปรงสีฟัน และัการอาบน้ำคงเริ่มทำงานต่ออย่างสบายใจ แต่ปัญหามันมาเริ่มเกิดเมื่อถึงเวลากินข้าว ที่พี่สาวสุดที่รักทำไข่เจียวให้กิน จริงๆ แล้วที่ห้องออฟมีแปรงสีฟันสำรองไว้นอกห้องน้ำอยู่ 1 อัน ก็อย่างที่บอกว่าเคยมีประสบการณ์ห้องน้ำโดนล็อคก็เลยต้องเผื่อของใช้ไว้ข้างนอกด้วยอะคะ หลังจากตกลงให้ @Kidsdev ได้แปรงสีฟันไป แล้ว ออฟและ@Meawznoy ใช้น้ำยาบ้วนปาก ทียอมให้นั้นเพราะว่าไม่อาจทนความเน่าของเำืพื่อนได้ หลังจากที่สารภาพว่าไม่ได้แปรงฟันตั้งแต่เมื่อคืน ส่วนเรื่องอาบน้ำก็ไปอาบน้ำที่ห้องของแม่

วันเสาร์ที่ 6 ธันวา : 23.30 (เวลาโดยประมาณ)

วันนี้ได้งานมากๆ งานคืบหน้าไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการหยุดพักไปดูใจร้าวอย่างที่ @Kidsdev โวยวายจะดูอยู่ตลอด แต่ก็มีเบรกขอกำลังใจกันบ้าง และเติมพลังกันเป็นครั้งคราว แล้วคืนนี้ก็ได้ไปอาบน้ำที่ห้องของพี่สาว เนื่องจากแม่หลับไปแล้วไม่อยากไปปลุก เพื่อนๆมาบ้านคราวนี้เหมือนมาสำรวจห้องน้ำที่บ้านเลยอะ ได้อาบทุกห้องเลยนะเนี่ย

วันอาทิตย์ที่ 6 ธันวา : 11.00 (เวลาโดยประมาณ)

เมื่อคืนนี้นอนตอน ตีห้าเลยทีเดียวเพราะว่าติดพันงานมากมาย แต่แม่ก็มาปลุกไปกินข้าว ที่ทำให้ต้องมาคิดเรื่องที่่จะทำอย่างไรกับห้องน้ำที่โดนล็อคไปแล้ว สำหรับเพื่อนๆ ไม่มีของสำคัญอะไรมากมายนอกจากที่ล้างหน้าและแปรงสีฟัน แต่ของออฟมีกระดุมและคอนแทคเลนส์ที่ก็คิดว่าสำคัญในระดับหนึ่ง จึงตัดสินใจทำลายแม่กุญแจ

วันอาทิตย์ที่ 6 ธันวา : 14.30 (เวลาโดยประมาณ)

เริ่มหาวิธีจาก Google ก็ได้ ไม่มีลูกก็ไขได้ ของ ฟิสิกส์ราชมงคลมาเป็นตัวช่วย ในการสะเดาะกุญแจ โดยให้@Kidsdev ทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่ เมื่อแงะไปแงะมาได้ซักพักก็ได้ไส้ในออกมากมาย รู้สึกว่าจะเป็นสปริง หลังจากนั้นก็ไม่ได้ทำตามที่เวบบอกอีกต่อไป เน้นกำลังเป็นส่วนใหญ่

วันอาทิตย์ที่ 6 ธันวา : 14.45 (เวลาโดยประมาณ)

ด้วยแรงจูงใจจากอะไรซักอย่างทำให้ออฟเดินไปเปิดตู้ใต้ทีวี แล้วนำตระกร้าใส่ของออกมา จากนั้นก็พบกุญแจหลายดอก ซึ่ง  ออฟคิดว่าอาจจะมีโอกาสที่จะเป็นกุญแจของห้องน้ำ ซึ่งตอนนี้ถูกทำลายไปแล้วประมาณ 70% แต่ออฟก็ได้เลือกกุญแจชุดหนึ่งซึ่งมี 3 ดอก ส่งไปให้เพื่อลองเปิด แล้วในวินาทีนั้นหลังจากที่บิดไปก็พบว่าสลักที่งัดแงะกันอยู่นานคลายสลักออกและประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย อาจจะกำลังคิดว่าทำไมออฟไม่ไปหากุญแจก่อนที่จะตัดสินใจทำลายแม่กุญแจ ออฟคิดว่าถ้าคุณเป็นออฟที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ห้องน้ำล็อค แล้วตอนครั้งแรก ก็พยายามหากุญแจทั่วบ้านไปอย่างมากมายแล้ว คุณก็คงไม่ไปหากุญแจให้เสียเวลาอีกแ่น่นอน

วันอาทิตย์ที่ 6 ธันวา : 14.50 (เวลาโดยประมาณ)

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ออฟคิดว่า@Kidsdevแมนมากมาย ปกตินายนี่จะเป็นลูกสาวที่แสนจะขี้งอแงของออฟเองอะคะ หลังจากถอดส่วนประกอบของแม่กุญแจออกมาจนหมด ถึงขนาดต้องใช้ค้อนด้วยเลยอะคะ ตอนนี้ก็คงต้องใช้กระดาษปิดไปก่อน แต่ก็ยังดีว่าเข้าไม่ได้นี่นา วันนี้ยังไม่ได้งานเลยอะคะ = =

ภาพประกอบ

NOTE : ใครที่รับ FEED แล้วอ่านไม่ออก คลิกที่นี่

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นอีกหนึ่งความ “เปิ่น” ของตัวออฟเอง เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นประมาณช่วงหลังกีฬามหาวิทยาลัยโลก (Universiade) ที่ออฟได้มีโอกาสได้เป็นส่วนหนึ่ง หรือจะเรียกว่าเป็นฟันเฟืองเล็กๆที่ทำให้งานนี้สำเร็จไปด้วยดี โดยออฟมีหน้าที่เป็น Attache ดูแลตัวแทนจาก IJF Sports Director (elected member of the Executive Committee of the International Judo Federation) อะอะ รู้สึกว่าจะออกนอกเป้าหมายมากไปหน่อยแล้วนะเนี่ย

จริงๆแล้วเรื่องมันมีอยู่ว่า ภรรยาสาวผู้แสนดีของคนที่ออฟดูแลอยู่นั้น อยากจะส่งโปสการ์ดมากมายไปให้เพื่อนของเธอ และอาจจะรวมไปถึงตัวเธอเองด้วยอะคะ แต่ด้วยความ ” เปิ่น ” หรือว่าความไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวของออฟ ซึ่งจริงๆแล้วที่ออฟเคยส่งโปสการ์ดก็แ่ค่เพียงแต่ภายในประเทศเท่านั้น แต่ด้วยความรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่ได้รับ เมื่อวันที่ไปมหาวิทยาลัยวันแรก ก็ได้เจอตู้ไปรษณีย์ที่หน้ามหาวิทยาลัย คุณคิดว่าออฟจะทำยังไงคะ

Thank for Pic : http://www.bloggang.com/data/arcturus/picture/1209531722.jpg86

คำถาม : ถ้าคุณได้ัรับการฝากให้ส่งโปสการ์ดออกนอกประเทศคุณจะทำอย่างไร
ก. ส่งที่ที่ทำการไปรษณีย์
ข. ส่งที่ตู้ไปรษณีย์ที่ช่องที่อื่น
ค. ฝากให้คนอื่นส่งให้เพราะไม่รู้ว่าจะส่งยังไง

คำตอบของออฟนะหรอคะ ออฟตอบข้อ ข. แบบไม่ลังเลเลยอะคะ แบบว่าตอนนั้นคิดง่ายๆแค่ว่า เค้าอยากส่งออกนอกประเทศ แล้วตู้ไปรษณีย์ก็มีแค่ช่อง กรุงเทพ กับ ที่อื่น นี่นาออฟก็ต้องส่งไปในช่องที่อื่นอย่างแน่นอน ในวินาทีที่โปสการ์ดมากมายหล่นลงไปในช่องจนได้ยินเสียงกระดาษตก ออฟยังคิดด้วยซ้ำว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหนนะกว่าบุรุษไปรษณีย์จะมาเปิด แต่ไม่เคยตั้งคำถามกับตัวเองเลยว่า โปสการ์ดที่ส่งไปแล้วเหล่านั้นจะได้ไปถึงมือของผู้รับรึเปล่า แต่ตอนนี้กลับมานั่งคิดแล้วอะว่า ท่าทางคงจะไม่ถึงแน่นอน

ใครมีความรู้ช่วยมาไขความกระจ่างให้ออฟด้วยนะคะ ว่าที่ออฟทำมันถูกรึเปล่า แล้วถ้ามันผิดจะต้องทำยังไงอะคะ (ไว้เืผื่อคราวหน้าจะได้ไม่ทำพลาดอีกอะ)

]]> http://don-jai.com/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%aa%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b9%82%e0%b8%9b%e0%b8%aa%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%8c%e0%b8%94%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a3%e0%b8%b9%e0%b9%89%e0%b9%84/feed/ 1 http://don-jai.com/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%a2%e0%b8%8a%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%ab%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b3%e0%b8%ab/ http://don-jai.com/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%a2%e0%b8%8a%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%ab%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b3%e0%b8%ab/#comments Tue, 28 Oct 2008 02:03:52 +0000 admin http://don-jai.com/?p=616 คุณเข้า้ห้องน้ำห้องเดิมรึเปล่า ???

วันนี้มาด้วยเรื่องธรรมดาที่คิดได้ว่าอยากจะอัพเรื่องนี้ได้ตอนไปเข้าห้องน้ำก่อนเรียนวันที่สองของการเปิดเทอม คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ออฟสังเกตตัวเองมานานเหมือนกัน อย่างที่กำลังคิดอยู่ตอนนี้ว่าจะมีคนเคยมานั่งสังเกต กับเรื่องธรรมดาอย่างนี้กับออฟรึเปล่า

เรื่องที่ออฟสังเกตตัวเองก็คือ ถ้าอยู่ในตึกเดิมๆ เช่นเรียนที่ตึกของภาค ชั้นสองเป็นประจำ ก็จะรู้สึกว่าเมื่อเข้าไปในห้องน้ำ ซึ่งมีประมาณ 4 ห้อง ออฟจะต้องเข้าห้องน้ำห้องที่สองจากฝั่งขวาเสมอ เพราะว่าอะไรนะหรอคะ ออฟคิดว่าตัวเองไม่มีเหตุผลหรอก แต่ว่ามันเป็นความเคยชินที่เมื่อเข้าห้องน้ำมาแล้ว พบว่าห้องน้ำห้องประจำมีคนเข้าอยู่จะแอบหงุดหงิดนิดหน่อยอะคะ

คราวนี้ก็เลยอยากให้เพือนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่หลงเข้ามาในเวบโดนใจดอทคอมแห่งนี้ ลองถามตัวเองแล้วให้คำตอบกับออฟนิดนึงว่าเป็นแบบออฟรึเปล่า แล้วไอ้ที่ออฟเป็นอยู่นี่เข้าข่ายโรคจิตรึเปล่าอะคะ (ออฟคิดว่าคงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งอะ กับแค่อยากเข้าห้องน้ำห้องเดิมเท่านั้นเอง) ส่วนคุณผู้ชายทั้งหลาย ที่ไม่ต้องเข้าห้องน้ำที่เป็นห้องยกเว้นตอนถ่ายหนัก (ซึ่งออฟก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเวลาถ่ายเบาพวกผู้ชายเข้าห้องน้ำที่เป็นห้องด้วยรึเปล่า เพราะว่าไม่เคยเข้าไปด้วยซักทีอะ) ก็ลองถามตัวเองดูนิดนึงนะคะว่าตัวเองใช้โถอันเดิมอะเปล่า

ป้ายห้องน้ำหลายสไตล์

โดนใจอยากให้อ่าน

- วิธีง่ายๆเข้าห้องน้ำสาธารณะไม่ติดเชื้อ
- 5 วิธี ออกแบบห้องน้ำ
- วิธีป้องกันตัวเอง เมื่อ เข้าห้องน้ำสาธารณะ
- วิธีขจัดคราบสกปรกต่างๆในห้องน้ำ
- การเข้าห้องน้ำที่ถูกวิธี

หมายเหตุ

1. เรื่องที่ถามไปนั้นอย่าไปคิดจริงจังอะไรมากมายนะคะ คิดว่าว่าแชร์ประสบการณ์ร่วมกัน
2. ช่วงนี้อัพเรื่องไม่ค่อยมีสาระเท่าไหร่เลยอะคะ
3. ช่วงนี้เพิ่งจะเปิดเทอมได้ไม่กีวันยังมีแรงอยู่ ไม่รู้ว่าเรียนๆไปพลังชีวิตจะหมดลงเมื่อไหร่ = =

Thank For Pic

• http://www.zubzip.com
• http://www.publichot.com

1. http://www.flashgreetingscards.com/

2. http://www.marmoon.com/games.php?id=1208

3. http://www.greetvalley.com/greetingsbirth.php

4. http://www.jimpix.co.uk/
5. http://www.carlsencards.com/#happyBirthdayCat
6. http://www.bluemountain.com
7. http://www.doozycards.com/
8. http://www.animatedcards.org/ecard/free-flash-birthdayecard.html

- ถ้าเรามีเรื่องโทรหาใครก่อน >> ไม่แฟนก็เพื่อน
- อยากดูหนัง คิดถึงใคร >> ไม่แฟนก็เพื่อน
- อยากคุยด้วย >> ไม่แฟนก็เพื่อน
- เหนื่อยล้า >> ไม่แฟนก็เพื่อน
- หมดตัง >> แม่

คิดแล้วแย่จริงๆอะ ถึงแม้ว่าจะคิดถึงแม่ในเรื่องอื่นๆนอกจากตอนที่หมดตังก็ตาม แต่ว่านั่นก็ช่างดูเป็นช่วงเวลาที่น้อยนิดเหลือเกิน ถึงแม้ว่าเราจะมีข้ออ้างมากมายมาแก้ตัว ว่าไม่มีเวลา ติดธุระ ติดงาน ต้องสอบ ต้องไปนู่นไปนี่ แต่จริงๆแล้ว ถ้าเราตั้งใจจะให้เวลากับแม่บ้าง ข้ออ้างเหล่านั้นคงหมดไปเลยอ่ะ มาดูว่าวันนี้ออฟไปทำอะไรมาบ้างดีกว่า

07.30 แม่ปลุกให้ตื่นทั้งๆที่ตกลงกันแล้วว่าจะตื่น 8.00 แอบเศร้านิดๆสำหรับเวลานอนที่ลดลง แต่เอาเถอ วันนี้วันแม่ ยกให้วันนึง ^ ^

08.30 ออกเดินทางจากบ้าน วันนี้จะไปสระบุรีหายาย (ก็แม่จะไปหาแม่ของแม่นี่นา) เอารถพี่อิ๋วไปอะ เพราะว่าตอนนี้น้ำมันเปลือง แต่รถพี่เค้าใช้แก๊ส

10.00 แวะกินข้าวเช้าข้างทาง ตอนนี้อยู่แถวอยุธยาได้แล้วมั้งอะ แม่บอกว่าร้านนี้อร่อยมากๆ แต่ทำไมออฟเพิ่งได้มากินครั้งแรกหว่า = =

11.00 แวะโลตัสสระบุรี ซื้อของให้ยาย แล้วก็แวะทำบุญไถ่ชีวิตโคด้วยอะ

11.30 ถึงบ้านยายแล้วอะ ขึ้นไปดูแบดมินตันคู่ผสมของไทย ชนะด้วย เก่งมากๆเลยอะ

12.30 พายายไปกินข้าวที่ร้านหลังสวน หรืออะไรซักอย่างนี่แหละ เห็นญาติบ่นว่าอาหารไม่อร่อย แต่ว่าออฟก็กินหมดอะ อิ่มมากๆ

13.30 ถึงอุทยานแห่งชาติเขาสามหลั่น แล้วอะ แบบว่าเป็นอีกที่ที่ยังไม่เคยไปเลยเหมือนกัน เดินนิดเดียวเองอะ แต่เนื่องจากไม่ได้เอาเสื่อไปด้วยก็เลยไม่มีที่นั่ง ขึ้นไปแปปเดียวเองก็เดินออกมา น้ำตกที่นี่น้ำเยอะเหมือนกันแต่ว่าไม่ค่อยแรงเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้กะจะไปเล่นน้ำอยู่แล้ว คนที่อยากจะมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่นี่ก็โอเคเลยอะ แบบว่าเค้ามีเป็นที่ให้พักค้างคืนด้วย แต่ว่าออฟไม่ได้กะจะค้างอยู่แล้วก็เลยดูเหมือนไม่ค่อยมีอะไร แต่ได้มาสูดอากาศดีๆแบบนี้ก็โอเคแล้วอะ

14.45 เดินทางถึง  วัดพระพุทธบาท ราชวรมหาวิหาร ก็เดินขึ้นเขาไปดูรอยพระพุทธบาทใหญ่มากๆอะ แล้วข้างบนก็เห็นบรรยากาศโดยรอบมากๆ แต่แม่จะเป็นลมเอาอะ แถมบอกว่าคงได้ขึ้นครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วด้วย เพราะว่าไม่มีแรงจะเดินแล้ว ทั้งๆที่ก่อนที่แม่จะพูด ออฟยังเห็นแม่แซวน้องที่นั่งพักอยู่ข้างทางอยู่เลยอะ

16.00 เดินทางออกจะสระบุรี เตรียมกลับบ้าน นั่งคิดเมนูตอนเย็นกัน สรุปได้ว่าวันนี้แม่จะทำสปาเก็ตตี้หอยลายผัดฉ่า ที่แม่เพิ่งจะได้สูตรมาใหม่ (ปกติแม่จะทำสปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศธรรมดาอะ)

17.30 ไปตลาดซื้อของทำอาหารเย็น แต่ไม่มีหอยลายเลย เค้าบอกว่าเพราะว่าสะพานปลามันปิดเลยไม่มีของ ก็เลยได้กุ้งมาแทนอะ

19.00 เริ่มกินอาหารเย็น และได้ทำให้ออฟได้รู้ว่า บางครั้งการเปลี่ยนแปลงก็ไม่ได้ทำให้ดีขึ้นเสมอไป เพราะว่าหลังจากได้กินสปาเก็ตตี้สูตรใหม่ของแม่ไปแล้ว ก็ลงความเห็นกันว่าแบบเดิมดีกว่ามากๆ (จริงก็อร่อยนะ แต่ว่าชอบแบบเดิมมากกว่าอะ)  และก็ดูมวยโอลิมปิกโดยสมจิตร ชนะ นักชกกัวเตมาลา 6 – 1 หมัด

19.30 กินเสร็จก็มานั่งดูหนังด้วยกัน แต่หนังคงนานเกินไปเพราะว่าตอนหนังจบก็พบว่าแม่ขึ้นไปอาบน้ำนอนแล้วอะ (แต่ทำไมออฟไม่รู้เรื่องเลยหว่า – -”)
สรุปว่าวันนี้ทั้งวันออฟให้เวลาแม่เป็นของขวัญ ซึ่งคิดว่าแม่ก็คงถูกใจไม่น้อย เพราะว่าช่วงนี้เป็นช่วงหลังสอบ (ตอนสอบแทบจะไม่ได้เจอหน้าแม่เลยอะ)

ยังไงก็รักแม่มากนะคะ

ออฟ